Ainos — szczyt stosunkowo łatwy do zdobycia

Ainos - widok z Morza Jońskiego

Ain­os — widok z Morza Jońskiego

Już raz przekony­wałem Was opisu­jąc jed­ną z Wysp Kanaryjs­kich, że cza­sem warto zostaw­ić przy­na­jm­niej na jeden dzień plażę i wybrać się w góry. Dzisi­aj na wycieczkę w góry spróbu­ję namówić Was po raz kole­jny. Tym razem jed­nak celem będzie Mount Ain­os — najwyższy szczyt na Kefalonii.


Ainos

Kefalo­nia

Ainos / Όρος Αίνος — trochę ogólnych informacji

Ain­os jest najwyższym szczytem na wyspie i liczy sobie 1628m n. p. m. Patrząc na mapę łat­wo zauważyć, że od połud­niowo-zachod­niej strony  w linii prostej od wybrzeży Morza Jońskiego dzieli go niecałe 3km — jest zatem całkiem stromy. Patrząc na górę od strony wybrzeża łat­wo ją moż­na ziden­ty­fikować po charak­terysty­cznych wyso­kich masz­tach antenowych, które sto­ją niemal na samym szczy­cie. Wspom­ni­ane masz­ty, ze wzglę­du na emi­towane nieustan­nie fale elek­tro­mag­ne­ty­czne, przy­czyniły się jed­nak do degradacji przy­rody i wyniszczenia bard­zo rzad­kich, endemicznych gatunków poras­ta­ją­cych oko­lice szczy­tu. Należy do nich przede wszys­tkim Vio­la cephaloni­ca — górskie fio­le­towe kwiaty, przy­pom­i­na­jące ksz­tałtem i wielkoś­cią znanego wszys­tkim raba­towego brat­ka. Endemiczne rośliny poras­ta­jące szczyt Ain­os zostały opisane i nazwane w 1927r przez niemieck­iego botani­ka Josepha Friedricha Nico­lausa Born­müllera w jego pra­cy pt. “Beiträge zur Flo­ra Maze­doniens”.

Aino

Kefalo­nia

Jed­nym z endemicznych gatunków jest jodła kefalońs­ka, która dosyć gęs­to poras­ta oko­lice szczy­tu. Gatunek ten rośnie jedynie na dużych wysokoś­ci­ach, zwyk­le powyżej 700m n.p.m. W dawnych cza­sach drewno jodły kefalońskiej było nawet celem najazdów, ponieważ ze wzglę­du na twar­dość i swo­je właś­ci­woś­ci było najlep­szym mate­ri­ałem do budowy statków.

Dzisi­aj, aby chronić unikalne gatun­ki, teren wokół szczy­tu został ogrod­zony i utwor­zono na nim Ain­os Nation­al Park. Wstęp do Parku jest bezpłat­ny, ale ogranic­zony: bramy otwier­ane są dla zwiedza­ją­cych jedynie w ciągu dnia i prze­by­wanie w Parku po zmroku jest zabro­nione.


Ainos

Kefalo­nia

Droga na szczyt

Według mapy na szczyt prowadzą dwie dro­gi: jed­na od strony północ­no-zachod­niej i dru­ga od strony połud­niowo-wschod­niej. Ta dru­ga jest raczej nieprze­jezd­na i zgod­nie z obow­iązu­ją­cy­mi na wyspie zasada­mi doty­czą­cy­mi ubez­pieczenia samo­chodów, dostęp­na jest jedynie dla aut terenowych z napę­dem 4x4. Miłośników fauny ta dro­ga może jed­nak kusić — na połud­niowo-zachod­nich zboczach Ain­osa moż­na spotkać dzikie konie :-).

Dro­ga od strony północ­no-wschod­niej na początku nie wyglą­da zbyt dobrze: jest wąs­ka, krę­ta, leży na niej sporo kamieni, a naw­ierzch­nia jest moc­no popękana. Nie należy się jed­nak zrażać, bo po prze­jecha­niu 2–3 km i przekrocze­niu bram parku wjedziemy na drogę z naw­ierzch­nią niemal gład­ką  jak stół. Owszem — dro­ga jest w dal­szym ciągu krę­ta, ale nie ma się już co obaw­iać, że poobi­jamy miskę ole­jową lub urwiemy jak­iś ele­ment zaw­ieszenia. Taką drogą dojedziemy niemal na sam szczyt, na niewiel­ki park­ing tuż pod masz­ta­mi antenowy­mi. Już stąd roz­tacza się niesamow­ity widok na wyspę, a przy dobrych warunk­ach na jej “sąsi­ad­ki”: Zakyn­thos, Lefkadę i Itakę oraz na Pelo­ponez. Jed­nak na sam szczyt należy już udać się pies­zo. Spac­er na sam szczyt nie jest dłu­gi — 15–20 min­ut marszu zakońc­zonego niewielką wspinaczką. Po drodze na szczyt Ain­os zna­j­du­ją się punk­ty widokowe, skąd znów podzi­wiać może­my Kefalonię oraz najbliższe niej wyspy.



Tagi , , , , .Dodaj do zakładek Link.